miércoles, 22 de marzo de 2017


“ENTRE-CARTONES”…Viviendo en la calle…

 el 


  • Y así será para muchos, hasta que cambiemos esta sociedad que olvida a muchos ciudadanos, insolidaria y de marginados, cuando muchos sino todos tendrían solución con una RENTA BÁSICA UNIVERSAL, INDIVIDUAL E INCONDICIONAL.-
  • Cada año son más los ciudadanos y ciudadanas que han hecho de la calle un particular domicilio. Duermen en Cajeros, bajo arcos, en rincones de todo tipo e incluso bajo los puentes del Ebro.  Tienen sus razones, bastantes de índole personal y en todo caso siempre motivadas por una sociedad insolidaria, aún más  en épocas de crisis. El día a día los hace rebeldes, hoscos, complejos, pobres despojos de una sociedad egoísta que no tiene reparos en lanzarlos al basurero de la miseria. 

                                 ….”pobres despojos de una sociedad egoísta que no tiene reparos en lanzarlos al basurero de la miseria”

  • Juanito, así lo llaman quienes están acostumbrados a su presencia cotidiana, siempre callejera, mantiene siempre unas gotas de ilusión ante lo imprevisible. “En su día fui Juan Carlos Pezanega Lizalde, nacido en Cintruénigo un 5 de abril de 1962, y aunque todavía siento el orgullo de los apellidos, ya ves, hoy soy Juanito para muchos, Juan para unos pocos y un mierdas para los más”. Lo pueden encontrar a todas horas por las calles y callejas de Zaragoza.  ¿Juguete roto como tantos y tantos? Habría que cortar mucha tela… Al día de hoy es uno de los mejores buscadores de cachivaches arrojados a los contenedores de la nada, libros, cromos, calendarios, relojes, plumas, juguetes, chapas, en dura competencia con los cientos de ciudadanos dedicados a similar ocupación. De libros sabe mogollón, esos libros que por encima de cualquier otro cacharro le permiten ir tirando, a uno, dos o tres euros el ejemplar, algo más si se ha encontrado un chollito. “En Corella todavía recuerdan que fui el alumno más brillante de mi generación, y también de la promoción 1980-5 en la Facultad de CCEE de Bilbao. Como por aquellos años la mili era obligatoria me mandaron a hacerle en Tenerife, de cabo escribiente”.
  • Ya licenciado, entró a currar en el Instituto Nacional de Industria, después en la Bazán y más tarde en REPSOL para al cabo de un par de años iniciar la aventura americana, Venezuela, Panamá, USA… y como la vida casi siempre es un viaje de ida y vuelta, regresará a España, a Cartagena, nuevos trabajos, dos años recorriendo toda España hasta 1991, cuando entra a trabajar en el Grupo Anaya como Director Financiero.
  • “Un día cualquiera, en Madrid, me caí al suelo en el Paseo de la Castellana. Habían pasado tres años en coma cuando me desperté en el Hospital de la Paz. No recordaba nada “solo que me había casado, que tenía una hija. Me había diagnosticado una encefalitis. Volví a mi pueblo y todo fue bien mientras duró el dinero y tenía coche. Cuando ya no hubo más me abandonó la mujer, la hija, la familia y comencé a construir mi futuro sobre cajones, cajeros, contenedores, la bronca y la calle, el vino…
  • Valiente y con memoria, Juanito no duda en reivindicar su presente sin olvidar el pasado. Es pura dignidad, un hombre que tras pasar la noche donde puede y tras haber recorrido calles y más calles en pos de libros y demás despojos recala en el Stop o en el Cuatro Vientos para tomarse un café con leche y dos churros, preludio de los innumerables vinos que irán cayendo a lo largo de la jornada. “Pero lo primero que hago es leer la prensa; trato de estar al día y te digo que nunca ha habido un gobierno tan cabrón como el de estos últimos tiempos. Y cuando digo esto me refiero a lo que yo sufro y lo que sufren los ciudadanos normales.

“…no somos personas, nos ven como desechos y como mucho nos dicen que vayamos a la Cruz Roja, a Cáritas, al Albergue. Y eso no vale para nada”.

  • Fíjate, sé que hay ayudas sociales pero como no tengo DNI no puedo pedirlas. Cuando voy a solicitarlas me piden papeles que no tengo, coño, si carezco de casa, de referencias, si mi única posesión es este carro que lleno con lo que encuentro y que cada dos por tres me roban los rumanos”.  Y ya puede uno prepararse porque se tira un largo soliloquio donde mezcla realidad y ficción con una soltura que hace pensar en el hombre de provecho que la sociedad conoció en el pasado. Pero bueno, Juanito, ¿es que no hay manera de arreglar las cosas para que puedas tener algún tipo de ayuda y una tarjeta sanitaria? le pregunto. Y su respuesta es concluyente, “ hablan y hablan pero a la hora de la verdad todo es mentira, nada más verme, y esto le pasa a muchos otros como yo, te mandan a escaparrar, no somos personas, nos ven como desechos y como mucho nos dicen que vayamos a la Cruz Roja, a Cáritas, al Albergue. Y eso no vale para nada, para que te den unos zapatones, o un jersey, en invierno un saco de dormir y una sopa caliente”.
  • Juan tiene momentos de gran lucidez en los que reivindica su pasado, la desidia de unas Instituciones incapaces de ayudar a personas como él, el descaro y cinismo de las organizaciones llamadas humanitarias que considera mero negocio, “el negocio de la pobreza”, dice. Sabe que lo consideran un parásito pero te suelta contundente un “si no hay trabajo para la gente normal, ¿cómo va a haberlo para mí, y en qué, con la mierda que llevo tanto dentro como fuera?”. Está convencido de que es carne de cañón, de que le tocó la china y de que ya no puede esperar otra cosa que deambular, malvivir y cualquier día morir como un perro. 

“Está convencido de que es carne de cañón, de que le tocó la china y de que ya no puede esperar otra cosa que deambular, malvivir y cualquier día morir como un perro”. 

  • Sin embargo, ya he dejado que es persona con formación y leída, cuando le hablo de la Renta Básica Universal, esa idea de que los gobiernes aprueben una asignación monetaria incondicional a toda la población por el solo hecho de existir, sonría y me dice que sería cojonudo… pero que piensa es una locura. Y no hay quien lo saque de ahí. Me permití regalarle un libro, Renta Básica Universal, escrito por Antonio Piazuelo, y se lo ha leído entero, nos solo eso, es una de las escasas pertenencias que guarda y que enseña a todo el mundo. Incluso pregunta que hay que hacer para que se haga realidad tal idea.

  • Poco pueden hacer los Juanitos que recorren las calles. Nosotros sí podemos. Luchar por lo justo, por esas gentes que viven en la calle y por los efectos positivos a muchos niveles  para el conjunto social de propuestas como la Renta Básica.



lunes, 20 de febrero de 2017

CURSOS 2017

Neste principio de ano temos realizados os seguintes cursos con moi bos resultados e con moito agradecemento aos asistentes e aos monitores.





ASAMBLEA XERAL 2017

A asociación Boa Vida triplicou no 2016 a súa inversión en bolsas de traballo e contratacións
-O gasto en persoal incrementouse ata os 21.045 euros no último ano pola consolidación da tenda solidaria
-A Oficina de Dereitos e Deberes Sociais atendeu a máis de 200 persoas aportando información e formación laboral




A asociación solidaria pontevedresa Boa Vida Inclusión Activa celebrou esta mañá a súa asablea anual na que fixo balance dun ano 2016 no que destacou a consolidación de actividades como a oficina de dereitos e debers sociais (ODDS) ou a tenda solidaria. A boa marcha destas labores permitiu triplicar no último ano a súa aportación en bolsas de traballo e contratacións, ao incrimentarse dos 7.309 euros de 2015 aos 21.045 en 2016.
Na asablea destacouse tanto a consolidación da actividade de Boa Vida como a do grupo humano que a compón. Formado por 41 socios, o 2016 foi un ano de crecemento en relación con outras asociacións e administracións e que se reflictiu no incremento de actividades solidarias realizadas en Pontevedra e en Vilaboa ou Poio e Cambados, así como dentro da Rede Galega Contra a Pobreza EAPN-Galicia.
Dende Boa Vida reivindican medidas para facilitar traballo e cláusulas sociais nos contratos da administración pública e ofrece unha atención digna ás persoas en situación de porbeza e exclusión social. Como ferramentas, o colectivo proporciona espazos de formación, pero tamén de capacitación laboral como son os traballos de recollidas e a tenda solidaria, cuxos ingresos permitiron o importante incremento no gasto en persoal no 2016, traducíndose na creación de 9 bolsas de formación e a creación de dous contratos temporais a dúas persoas en situación de exclusión.
Os traballos de recollidas e a tenda solidaria foron levadas a cabo por máis de 20 persoas no 2016, entre persoal voluntario, contratado e bolseiro no número 16 da rúa Cruz Vermella de Pontevedra. Dende Boa Vida destacaban o incremento no 16% na recollida de donacións con respecto ao 2015, grazas as recollidas en domicilios como na tenda e outros puntos colaboradores do colectivo como Centro Leste, Café Moderno, Concello de Vilaboa ou Geriatros Vigo, Fusión Fitness en Xinzo de Limia, ou a Universidade de Vigo.

Máis de 200 persoas atendidas
No 2016 a asociación Boa Vida puxo en marcha de forma estable a actividade da Oficina de Dereitos e Deberes Sociais na rúa Marquesa. Nace co propósito de facilitar a persoas con menos recursos información e formación sobre a insercción na vivenda e o emprego, a saúde, economía doméstica, gasto enerxético e asesoramento sobre axudas sociais.
A actividade central da oficina son os Itinerarios de inserción, que este ano foron en total 25 dentro do proxecto "Itínere", en convenio coa Xunta de Galicia. Ademáis hai que sumar os diferentes cursos de formación celebrados en Pontevedra. No 2016 a Oficina de Dereitos e Deberes Sociais atendeu a 200 persoas con informacións puntuais e orientacións persoais laborais e formativas, así como os 25 participantes da V Escola de Verán, que este ano se dedicou a Guía de Axudas Sociais publicada coa axuda do Concello de Pontevedra e na que participaron os colexios oficiais de Taballo Social e Educación Social.
Tamén destacou a participación de membros da Oficina de Dereitos e Deberes Sociais de Boa Vida impartindo diversas conferencias en Monteporreiro ou Santiago de Compostela, así como diferentes actividades de ámbito reivindicativo como as Marchas da Dignidade, a campaña do día internacional contra a pobreza e nos grupos de traballo da EAPN-Galicia.
Na asamblea, os membros de Boa Vida renovaban o seu compromiso coas persoas en situación de probreza e exclusión coa que naceu a asociación. Así, presentaba o seu plan de traballo para este ano. Entre as iniciativas destacan o inicio da colaboración coa Universidade de Vigo, seguir ampliando a relación con asociacións e concellos da contorna, comunidades de vecinos e centros educativos.
Tamén ten o obxectivo de rexistrar a Boa Vida Trapera como empresa de inserción, así como progresar na súa consolidación, así como na da tenda solidaria. Ademáis, estase a deseñar un proxecto para aumentar a formación das persoas que acuden á Oficina de Dereitos e Deberes Sociais complementaria co proxecto "Itínere".

miércoles, 8 de febrero de 2017

A CHATARRA E MOI DIGNA

Como sabedes a base do noso traballo é recoller aquelo que uns non necesitan para outros que si poidan necesitar.

Neste sentido igual que a roupa, o papel, o cartón, os zapatos, os libros e outros obxectos que nós recollemos para darlles unha segunda vida tamén a recollida da chatarra é dignidade.

"Entre o lixo pode haber dignidade" dixo unha das nosas compañeiras, activistas e voluntarias.

Deixámosvos este video que ilustra perfectamente esta reflexión.

http://www.lavozdegalicia.es/video/galicia/2016/02/01/chatarra-digna/0031_2016024732305535001.htm



Grazas polo apoio que nos mostrades cada día!

miércoles, 4 de enero de 2017

 4 Colectivos propóñennos para
 os premios CIDADE PONTEVEDRA
Dende o blog. Damos as grazas polo recoñecemento á nosa labor.

Os Colectivos, AA.VV. MQ-Pedra do Lagarto, ONG Amarante, Banco de Alimentos (delegación de Pontevedra) e Grupo de Teatro Migallas e a Parroquia o Bo Pastor de Monteporreiro veñen de propor por rexistro no concello á Asociación para a Inclusión Social BOA VIDA  para o premio cidade de Pontevedra 2017, na categoría de colectivos.
Os motivos entre os que se aduce para a proposta están:
  1. A súa importante laboura de inclusión social nos seus cinco anos de andadura, con atención a 200 persoas ao ano con 25 itinerarios personalizados e facilitando ingresos e formación para o traballo a a 8 familias o que lle permite romper o circulo da pobreza e principalmente da pobreza relacional.
    • O traballo do reciclaxe téxtil, comezando hai dous anos, tendo nestes momentos unha tenda na rúa Cruz Vermella, ademais dun almacén principal, nos que por medio da reutilización de produtos de segunda man está a insertar a persoas en risco de exclusión. Unha media de 17.000 kg de roupa ao ano que evitan que vaia ao lixo e que fan que esa riqueza se quede na cidade xa que á a unica orzanización que fai todo o proceso de recollida, selección e reutilización na cidade, co cal os 103.000 euros xeneran riqueza que revirten na cidade en alugueres, compras e calidade de vida na que os pontevedredses teñen onde depositar a sua solidariedade cos seus veciños mails alá da caridade.
    • A oficina de Dereitos e Deberes sociais que se dedica a información e acompañamento ás persoas con trámites administrativo-sociais.
    • Traballo en formación. Posta en marcha, cofinanciados pola Xunta de Galicia, de talleres de refabricación téxtil, coiro, reciclaxe de tela de paraugas, creación de mobiliario con carcasas de vídeo, edición dunha guía de recursos sociais, etcétera.
    • Cursos de inserción laboral contou con un curso de reciclaxe téxtil, outro de reciclaxe metálico (chatarra) en Pontevedra e en Vilaboa de instalación de fibra óptica, proximamente tamén cursos de reciclaxe de Poio e de Cambados.
  2. O seu carácter de asociación NON LUCRATIVA reinvestindo os seus beneficios en empregos das persoas que realizan os traballos, créditos a 0% de xuros e en novas vías de reciclaxe que poidan xerar máis actividade e polo tanto máis emprego. Equipo humano de 30 persoas tanto en situación de exclusión como voluntarios que queren loitar contra a pobreza e dan o seu tempo e coñecementos...
  1. O traballo cooperativo en rede con outras asociacións:
    • Formando parte da EAPN (Rede Galega Contra a Pobreza), da Rede de Consumo Responsable de Pontevedra (4 Ponlas), participando da rede de consumo de roupa sostible galega MOV3 ou apoiando á Campaña Roupa Limpa (de Amarante) para mellorar as condicións sociais e ambientais na confección das prendas.
    • Cedendo roupa a outras organizacións coma Rexurdir ou Cruz Vermella para a atención de casos sociais de especial urxencia.

En Pontevedra a 5 de xaneiro de 2017

jueves, 8 de diciembre de 2016

O NADAL É BOA VIDA

Boa Vida amplía polo Nadal o rastrillo solidario
Con esta ampliación continua coa labor solidaria e ecolóxica.

Solidaria ao iniciar novos acompañamentos formativos e ofertando xoguetes entre 1 e 15 euros.

 Ecoloxíca (consumo responsable) ao dar un segundo uso a xoguetes que rematarían no lixo


- Abrirá un novo local para a venda de xoguetes de segunda man con prezos de 1 a 15 euros, na mesma rúa Cruz Vermella no num. 16.
- A campaña “Nadal é Boa Vida” leva recollido xa 1.500 kilos de roupa
O “Nadal é Boa Vida” e é tamén o nome da campaña coa que Boa Vida quere colaborar coas familias pontevedresas en risco de exclusión social durante estas festas. Ante o bo resultado que está a ter a súa tenda solidaria situada no número 16 da rúa Cruz Vermella, a asociación abrirá a partir do próximo xoves (día 15) un novo establecemento de venta de xoguetes de segunda man, situado no número 12 da mesma rúa, ademáis de ampliar os seus horarios atendendo tamén os sábados de decembro entre as10 e as 13.30.



Entre ir a un ropeiro parroquial a pedir un abrigo ou pedir xoguetes e ir a unha tenda a compralos hai unha gran diferenza. O resultado é o mesmo, botar unha man a familias con necesidades, pero o xeito no que estas afrontan o duro de proceso de pedir axuda é menos traumático. Deste modo a tenda solidaria da Asociación Boa Vida Inclusión Activa, que cumple tres anos aberta, pretende “que o Nadal poida chegar a tódolos fogares”.


Pero o obxectivo deste rastro solidario non é so recaudar fondos para o colectivo, integrado por veciños pontevedreses que atravesan unha situación económica complicada. Ademáis de dar saída a roupa, calzado, bisutería, libros ou xoguetes de persoas que xa non os necesitan e a prezos moi baixos, o rastro solidario é unha ferramenta para formar e dar unha ocupación a persoas en situación de dificultade social e darlles unha oportunidade.

Incorporar novos bolseiros
Un compromiso social que se mantén nos tres anos que leva aberta a tenda solidaria grazas ás donacións de roupa e obxectos e aos clientes, cuxas compras permiten manter as bolsas de formación dos dependentes da mesma. Precisamente coa intención non só de manter estas bolsas senón de incorporar a novos becarios, coa campaña “Nadal é Boa Vida ” a asociación pretende recoller 3.500 kilos de roupa e calzado durante este mes e vender na tenda 6.000 euros, dos que polo momento xa levan 1.500 kilos de roupa e 1.395 euros recaudados.
Dende a asociación confían en lograr o obxectivo coa ampliación da tenda solidaria, onde se poderán mercar xoguetes a prezos económicos entre 1 e 15 euros. Un xesto co que non se lle dará so unha segunda oportunidade aos xoguetes, senón tamén unha saída digna a persoas con menos recursos.

Campaña de Nadal
Dentro de “Nadal é Boa Vida”, a asociación puxo en marcha unha campaña de recollida de roupa, na que están a participar o alumnado da Universidade de Vigo. Ademais do rastrillo solidario e como novidade, Boa Vida pide aos pontevedresesque incorporen a súa carta dos Reis Magos as peticións da asociación, que poderán encontrar nas redes sociais, coa esperanza de que “non haxa ningunha nai ou pai que non poida levar a alegría de ver aos seus fillos entusiasmados a mañana de Nadal abrindo o seus agasallos” e, en defintiva, “que este ano, o Nadal poida chegar a tódolos fogares”





miércoles, 30 de noviembre de 2016

A VALEDORA DO POBO E OS “SEN TEITO” DE SANTIAGO

 Nós unímonos ao comunicado do Movemento Galego de Saúde Mental

                   A VALEDORA DO POBO E OS “SEN TEITO” DE SANTIAGO


Cando parecía que a cuestión dos denominados “sen teito” (persoas sen fogar, algunhas das cales viven na rúa) estaba a solucionarse en Santiago, a Valedora do Pobo vén de despacharse cunhas declaración públicas radicais e agresivas, tanto contra as persoas que se atopan nese estado como contra o Goberno do Concello de Santiago.

A acción desenvolvida polo Concello, facilitar vivenda e acollemento e dispoñer de equipos de rúa para as persoas aludidas (suplindo así a carencia de equipos asistenciais do SERGAS) , non logrou modificar unha actitude da titular da Institución que se resume na frase posta na súa boca que reza “la solución a los sin techo será incapacitarlos y someterlos a un tratamiento”.

Así. E xa estaría todo resolto según ela pensa.

Equipara a Valedora a unha persoa sen fogar cunha persoa sen capacidade de obrar e que polo tanto debe ser tutelada e ademais, según ela, debe ser tratada anque sexa contra a súa vontade. Someter é a palabra que se lle veu á boca. Como si ainda estivéramos no século XVIII.

Non se sabe que é mais chocante, se a simpleza e intolerancia da solución que se lle ocurriu ou que esta sexa defendida por quen ten entre os seus cometidos o de protexer os dereitos fundamentais das persoas que a ela acudan en amparo.

Sustenta esta tremenda proposta na valoración que fai dunhas condutas que, ou ben parecen problemas de convivencia no espazo público, ou mesmo quizais delitos menores. 

En ámbolos dous casos a incapacitación non acostuma a ser a solución, agás que a titular da Institución da Valedora do Pobo sexa coñecedora de motivos que aconsellen, para mellor protexer os dereitos desas persoas, proceder á súa incapacitación (xa que esa é a razón principal para esa actuación xudicial, e non outra). Isto situaríaa ante o deber de iniciar, no mellor cumprimento da súa misión institucional, a acción de incapacitación poñendo en coñecemento do Ministerio Fiscal a existencia desa persoa necesitada de protección. 

¿Por qué reclamar ó Concello aquelo que mellor pode facer ela mesma e que nun certo sentido, se fora coñecedora dos motivos que di coñecer, estaría obligada a facer?.

Noutros lugares, por outras figuras institucionais (algunha presidenta autonómica, por
exemplo), xa se fixeron propostas como esta, tan elementais e desconsideradas cos dereitos das persoas. Pronto se retractaron e recoñeceron que na sociedade temos que caber todos, afortunados e desafortunados, ricos e pobres, sans e enfermos,...

Non deixa de chamarnos a atención que mentres se fan estas propostas se nos teña
contestado pola Valedora á queixa formulada o pasado mes de abril , en relación coa tráxica morte dunha paciente psiquiátrica nunha residencia en Mondoñedo, na que chamábamos á súa actuación ante a situación de enfermos psiquiátricos en réximen residencial en lugares inapropiados para o seu estado, cun escrito no que se deron por boas as explicacións xenéricas dos plans de actuación das Consellerías de Política Social e Sanidade respecto á “externalización” de pacientes psiquiátricos (explicacións remitidas previa insistencia e seis meses despois de exposta a queixa).

Actitudes como as que subxacen ás opinións da Valedora son compoñentes esenciais da
estigmatización que sufren as persoas afectadas por trastornos mentais. Vencellar
prexuizosamente condutas (xa sexan incívicas xa sexan dun gusto que non se corresponde co noso) con incapacidade para rexerse, só contribúe á maior marxinación dos xa mais débiles, á insolidariedade social, á rixidez na convivencia, á uniformización e ó agochamento daqueles que ca sua presenza nos recordan a sociedade imperfecta e inxusta na que vivimos.

Son esas unhas actitudes opostas ás que debe ostentar alguén que ten como deber protexernos a todos e, sobre todo, ós mais fráxiles.


En Santiago a 28 de novembro de 2016
MOVEMENTO GALEGO DA SAÚDE MENTAL

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/santiago/2016/11/27/solucion-sintecho-sera-incapacitarlos-someterlos-tratamiento/0003_201611S27C5991.htm